Elk verhaal heeft een begin
Al vroeg in mijn jeugd begon ik met het schrijven van kleine verhaaltjes voor mijn familie, ik schreef over de avonturen die onze huisdieren beleefde als we niet thuis waren of ik schreef over onze vakanties. Tegenwoordig gaat vrijwel alles digitaal maar ik ben zelf groot fan van pen en papier en schrijf ook bijna al mijn eerste versies van boeken met de hand.
Toen ik klein was heb ik van mijn vader een echte ganzenveren vulpen gekregen en sindsdien schrijf ik al mijn verhalen als eerste op papier, met de tijd is dit veranderd naar een gewone vulpen en notitieboek maar ik heb de pen nog altijd op een speciale plek in mijn kast staan.
Ik ben zelf groot fan van de notitieboeken van Paperblanks. Niet alleen omdat ze er prachtig uitzien – met die gedetailleerde covers, gouden randjes en vaak bijna sprookjesachtige designs – maar ook omdat ze in gebruik zó fijn zijn. Het papier is glad, stevig en van zulke goede kwaliteit dat mijn inkt er niet doorheen drukt. Dat betekent geen schaduwen op de volgende pagina en geen vlekken tussen mijn letters, iets waar ik me bij andere notitieboeken vaak kapot aan erger. Met Paperblanks kan ik gewoon lekker doorschrijven zonder daar over na te hoeven denken.
Voor korte verhalen en losse ideeën gebruik ik graag de midi-modellen. Die zijn compact genoeg om altijd in mijn tas mee te nemen, maar toch groot genoeg om fijn in te kunnen schrijven. Ideaal als ik onderweg ineens een flits van inspiratie krijg: in de trein, in een café of gewoon tijdens het wachten ergens. Die boekjes zijn voor mij een soort verzamelplek van kleine werelden: half uitgewerkte short stories, dialogen, zinnen die ineens in mijn hoofd vallen, en ideeën waarvan ik nog niet weet waar ze precies heen gaan – maar die ik niet wil verliezen.
Voor mijn langere projecten, zoals mijn normale boeken, ben ik enorm fan van de grotere modellen van Paperblanks. Die gaan qua formaat meer richting A4, wat mij de ruimte geeft om echt te kunnen uitpakken. Ik kan er plotschema’s in tekenen, personages uitwerken, pijltjes trekken, alternatieve verhaallijnen erbij krabbelen en notities later weer aanvullen. Het voelt bijna alsof ik mijn verhaal letterlijk de ruimte geef om te groeien.
Voor mij zijn Paperblanks notitieboeken meer dan alleen papier met een mooie kaft; het zijn plaatsen waar mijn verhalen voor het eerst vorm krijgen. Eerst met pen en papier, rommelig en soms wat onoverzichtelijk– en pas daarna verhuizen ze naar mijn laptop.
